Stacy Lattisaw – The Cotillion Years
Robinsongs
7CD/DL
Uitgebracht op 24 september 2021

Nieuwe 7CD-set met alle zeven albums die Stacy Lattisaw tussen 1979 en 1985 heeft opgenomen. Ze is waarschijnlijk het best bekend in het Verenigd Koninkrijk vanwege haar hitsingle Jump To the Beat. Ian Canty huppelt kreupel op het ritme…

Als kind keek ik naar de kindersterren van die tijd met een mengeling van minachting en jaloezie. Minachting wanneer ze worden geconfronteerd met de zelfvoldane kinderen op televisie die wanhopig proberen de autocue te lezen, omdat ze voor een camera zijn geduwd om te bewijzen dat BBC/ITV met de kinderen in de weer waren. Eigenlijk sloeg de minachting om in medelijden, want dit was het hoogtepunt van hun leven en vanaf daar zou het allemaal bergafwaarts gaan. Ik heb destijds nooit echt nagedacht over een ander nadeel van roem (en laten we eerlijk zijn, er zijn er veel). Ik was ook jaloers omdat deze kinderen duidelijk vrij ongetalenteerd waren, maar op de een of andere manier hun weg naar de grote tijd hadden gevonden. Aangezien ik ook geen talent had, waarom ik dan niet ook? Voor mensen van rond mijn leeftijd die het wat beter hadden gedaan, was het monster met groene ogen er nog intenser, omdat ik me voorstelde dat ze een leven van totale luxe leidden. Ze hoefden waarschijnlijk ook niet eens naar school, wat het grootste voordeel was dat ik toen kon zien aan beroemd zijn. De gelukkige, gelukkige zo en zo’s dacht ik.

Het is een standpunt dat in die tijd in het hele land niet ongewoon was voor jongeren. Ik was iets meer liefdadig voor jeugdige muzieksterren – ze moesten tenslotte wat extra vermogen hebben dan af en toe een coherente zin aan elkaar te rijgen. Stacy Lattisaw bijvoorbeeld. Ze had zelfs het lef om maar een paar dagen ouder te zijn dan ik toen ze in de zomer van 1980 de grote hitsingle Jump To The Beat had. Maar om eerlijk te zijn gaf dat soort dingen me ook een beetje hoop, iets dat mijn gebrek aan enig muzikaal vermogen uiteindelijk belemmerd. Ik moest toegeven dat het een leuke en mooie dansplaat was, met leden van de Chic-organisatie op de achtergrond.

Stacy, geboren in Washington DC, was 12 toen ze haar debuutalbum uit 1979 sneed. Na indruk te hebben gemaakt tijdens een gratis concert in Fort Dupont Park, werd ze eind 1978 ondertekend door het Atlantic-dochterlabel Cotillion Records en haar eerste collectie arriveerde in de zomer van 1979. Helaas is Young And In Love een stevig midden van de weg-geluid , met Stacy’s stem die wipt tussen behoorlijk soulvol zijn en aan het andere uiterste een beetje irritant overkomen. Dat laatste komt helaas vaker voor, bijvoorbeeld op het suikerfeest Three Wishes – als ooit een plaat je tanden zou kunnen rotten, dan is dit het wel. Het titelnummer, een paar jaar later een hit voor de Flying Pickets in het Verenigd Koninkrijk, glijdt tussen zowel het positieve als het negatieve. Het nummer krijgt aan het einde een disco-refit (plus een 12 inch-versie als bonus), wat een van de weinige stukjes grond is die op deze schijf is gegeven aan muziek die meer past bij het einde van de jaren zeventig.

Ze doet wel een disco-achtige Downtown, maar Kevin Turvey alias Rik Mayall heeft het deuntje beter gemoderniseerd. De Hustle-hitmaker Van McCoy, in een van zijn laatste projecten voordat hij later in hetzelfde jaar stierf aan een hartaanval, houdt toezicht op wat een zeer easy-listening-georiënteerd geluid is. Spinning Top is een eerlijke poging tot dans met soul-smaak uit de jaren 60, maar het is moeilijk om niet de conclusie te trekken dat Young And In Love een zeer jonge zanger heeft die iets extreem ouderwets doet.

Narada Michael Walden werd ingeschakeld om de volgende plaat Let Me Be Your Angel te produceren en bleef voor de vier daaropvolgende Stacy-lp’s. Nile Rodgers en Bernard Edwards van Chic waren ook aanwezig en hun invloed is te horen op de grote hitsingle Jump To The Beat. Een jaar had geholpen om de meer schurende tonen van Stacy’s stem te laten verdwijnen en alles was klaar voor een goede disco pop set. Dynamite, de andere single van de LP, is een snel en pakkend funknummer en het titelnummer is het soort redelijk overtuigende ballad dat het debuut ondanks een paar pogingen niet opleverde. Don’t You Want To Feel It (For Yourself) is een van de weinige pogingen op deze vroege platen die tekstueel een beetje ongepast aanvoelen met het voordeel van achteraf, maar de muziek is een ander authentiek en dansbaar deel van het Chic-geluid. Jazz piano slowie zorgt voor een downbeat einde voor een plaat die voor het grootste deel stevig en succesvol op de dansvloer gericht is. Enkele versies van Jump To The Beat en Dynamite zijn aan deze schijf toegevoegd.

Cotillion was vastbesloten om zoveel mogelijk uit Stacy’s hot streak te halen, ook al miste Jump To the Beat zelf verrassend genoeg de Amerikaanse hitlijst volledig. Het resultaat hiervan was dat With You iets meer dan een jaar later, in juni 1981, van de band rolde. Ondanks het ontbreken van de input van Rodgers en Edwards deze keer, is deze set een redelijke selectie van moderne funk/soul. Openingsnummer en single Feel My Love Tonight is ritmisch en dansbaar, met een rapgedeelte dat de nadruk legt op het “up-to-date” gevoel en Screamin’ Off The Top is een coole slap bas en strijkers floater.

Love On A Two Way Street is de grote dramatische ballad van het album en het werkt redelijk goed. Het was een top dertig hit in Amerika en is een geslaagde poging, misschien niet echt gedenkwaardig. Het titelnummer volgt in dezelfde stijl. Ik weet dat “snel openen voordat de ballads binnenkomen” in die tijd een veelvoorkomend spel was in soulmuziek, maar ik voelde dat het het momentum wegnam van wat een heldere start was. De luchtige en funky Young Girl krijgt de boel weer op de rails en ook Spotlight drijft lekker mee. Een andere zo zo slowie in You Take Me To Heaven brengt With You tot een einde. Deze schijf is de eerste van de set waaraan geen bonussen zijn toegevoegd, maar het is een van de betere albums hier.

Er gingen nog maar 13 maanden voorbij voordat het volgende Stacy Lattisaw-album uitkwam, met de loopband van het platenlabel in volle gang. Sneakin’ Out begint met de r&b funk van het titelnummer. Het lijkt verbazingwekkend dat dit niet een van de drie nummers was die van de LP zijn gehaald voor een single release, want het is een volwaardig dansmonster dat boven alles staat wat ze ooit heeft opgenomen. Guys Like You (Give Love A Bad Name) is ook geen slecht stukje zonnige soulpop, al neigt het daarna te verwateren in een opeenvolging van fatsoenlijke maar nauwelijks wereldschokkende inspanningen. Een cover van Shirley Ellis’ Attack Of The Name Game werd uitgebracht als single en heeft een aantal mooie ritmische accenten, maar het is echt een nieuwigheidsrap die het vroege werk van The Tom Tom Club als een startpunt lijkt te nemen. Een 7″-versie is de enige bonus op deze schijf. Sneakin’ Out sluit af met de electro-handklappen van I’m Down For You en slaperige ballad I Could Love You So Divine.

Inmiddels zat Lattisaw op het punt om een ​​album per jaar uit te brengen en Sixteen kwam in juli 1983 uit. Net als zijn voorganger begint het met een vrolijk en funky titelnummer, wat erg leuk is. Black Pumps And Lipstick doet het snel, als op een gimmicky manier die vandaag een beetje gedateerd klinkt. De kabeljauw-Motown-rit van Million Dollar Babe leek een natuurlijke keuze, ook al sloeg het niet groot aan. Kathy Sledge zet een pittige gastplek neer op What’s So Hot About Bad Boys en een luchtig The Ways Of Love bouwt mooi genoeg op. De langzamere nummers slepen ook niet echt aan, afgezien van stroperige set dichterbij Miracles, dat verbijsterend als single werd geëxtraheerd. Afgezien daarvan zijn de andere zeven sterk en helpen ze om van Sixteen de beste collecties van deze set te maken. De extra’s op deze schijf zijn 7 inch-versies van twee albumtracks die op single b-kanten 16 en The Ways Of Love zijn gezet, plus een 7″-versie van Million Dollar Babe.

Vervolgens kwam Perfect Combination, die het formaat verandert door Stacy te laten duetten met een oude vriend en Johnny Gill. Ze waren ook partners buiten de studio, wat hen ongetwijfeld heeft geholpen om op de plaat te komen. Het begint met een geweldig dansnummer in Block Party, waar Gill’s volle stem goed samengaat met Stacy’s zoetere tonen. Het stevige Fun ‘N’ Games is ook goed, compleet met HM gitaarsolo’s. Het langzame en zachte titelnummer klokte binnen op een lage nummer 75 op Billboard, maar was de enige single van de LP die het zakelijke einde van de Amerikaanse hitlijsten bereikte. Een cover van The Shirelles’ Baby It’s You en Block Party miste de top 100 volledig, wat vooral voor laatstgenoemde oneerlijk was. De synths en gitaar die Heartbreak Look aandrijven zijn nogal groovy, maar voor mij was het album er weer zo eentje die na een goede eerste indruk weer uit de hand liep. Geen bonussen op deze, wat vreemd is omdat er op zijn minst een 12-inch enkele versie van Block Party was.

Voor de laatste Cotillion LP I’m Not The Same Girl werd producer Walden, die alles na Stacy’s debuut in 1979 aan het roer had gezet, vervangen door Michael Masser. Dit was geen verandering die de vereiste opleving van het fortuin bereikte en kort daarna vertrok Lattisaw naar Motown voor een periode van drie albums. Deze inspanning uit 1985 was echter volledig gericht op de hitlijsten en de gemakkelijke luisterhouding van het materiaal greep in zekere zin helemaal terug naar haar eerste collectie, hoewel dit een veel moderner geluid is. Toch valt er niets anders op dan de vloeiende pop/soul van Toughen Up en men kan begrijpen waarom de koppeling met Masser alom teleurstelling veroorzaakte.

Het is zeker een betwistbaar punt dat Stacy Lattisaw de weg heeft vrijgemaakt voor mensen als Tiffany en Debbie Gibson. Aan het einde van de jaren tachtig trok ze zich terug uit de publieke blik, misschien opgebrand door de beproevingen van het sterrendom op zo’n jonge leeftijd en het slopende opnameschema waarmee ze acht albums uitbracht voor haar 21e verjaardag. Zeven van die platen worden hier gepresenteerd en hoewel er overal op The Cotillion Years veel plezierige dansnummers zijn, had de behoefte aan een snelle omloop van materiaal het onvermijdelijke resultaat van echt memorabele deuntjes die er maar weinig waren.

Zestien is waarschijnlijk mijn keuze van de zeven, met het vrij slechte debuut als de laagste van de klas, maar alle sets van begin tot midden jaren tachtig hebben iets aan te bevelen. Terwijl de singles pittig en aanstekelijk waren, kwamen de albums naar mijn mening altijd wat te kort uit, waardoor ze vervallen in een beproefde formule. Desalniettemin is dit een goed in elkaar gezette, luisterbare set over het geheel genomen met informatieve mouwnotities, die allemaal een zegen kunnen zijn voor fans van dansbare popmuziek.

Alle woorden van Ian Canty – zie hier zijn auteursprofiel

Amy Winehouse zal het onderwerp zijn van een nieuwe overzichtstentoonstelling in het Design Museum in Londen.

De overleden zangeres wordt vereerd ter gelegenheid van de recente 10-jarige verjaardag van haar dood in juli 2011 op 27-jarige leeftijd.

Amy: Voorbij het podium opent op 26 november in het Design Museum en heeft tot doel “een cultureel icoon dat de wereld te snel verloor” te vieren.

De collectie “verkent het creatieve proces, de krachtige muziek en de onvergetelijke stijl van een muzikant wiens werk een unieke lijn trok tussen genres zoals jazz en R&B, tot artiesten als De Ronettes en Mark Ronson, ontwerpers zoals D&G, Moschino en meer”, aldus een persbericht.

Bezoekers van de tentoonstelling kunnen niet eerder vertoonde persoonlijke voorwerpen bekijken (waaronder haar tienernotitieboekjes, foto’s en handgeschreven teksten) en een selectie van Wijnhuisoutfits en modeaccessoires, en ervaar een studioruimte geïnspireerd door Metropolis Studios, waar een deel van haar album uit 2006 Terug naar zwart was opgenomen.

Wijnhuis‘s familie werken samen met de curatoren van de tentoonstelling, met Wijnhuis‘s goede vriend en styliste Naomi Parry zou het Design Museum adviseren “over deze nooit eerder vertoonde showcase van hoe [Winehouse] combineerde muziek en design om haar look, stijl en stem te creëren”.

“Ik was vastbesloten om een ​​tentoonstelling over Amy te maken omdat ik uit de eerste hand had gezien hoe ze een wereldwijd icoon werd”, zei Perry in een verklaring. “Toen ik het museum benaderde om deze ambitie te realiseren, begrepen ze meteen dat het kijken naar Amy via haar creatieve nalatenschap een onvergetelijke tentoonstellingservaring zou creëren.

“Vaak is het portret van Amy gericht op de negatieve aspecten van haar leven, terwijl deze tentoonstelling bezoekers meeneemt door alles wat ze heeft bereikt en het ongelooflijke stempel benadrukt dat ze heeft achtergelaten op het leven van haar fans over de hele wereld.”

Tickets voor Amy: Voorbij het podium zijn nu te koop vanaf hier.

Eerder deze maand Wijnhuis‘s vader Mitch zei dat een geplande nieuwe biopic over het leven van de overleden zanger ‘niet is toegestaan’.

Jimmie Vaughan: Het verhaal van Jimmie Vaughan

The Last Music Co.

CD | LP

Uitgebracht op 17 september 2021

Terwijl de grote Texaanse bluesgitarist Jimmie Vaughan weer een mijlpaal bereikt, is The Jimmie Vaughan Story een boxset in beperkte oplage die een passend eerbetoon is aan een magnifiek talent dat sinds het midden van de jaren zestig aan het opnemen is en zo velen heeft beïnvloed tijdens zijn ster- bezaaide carrière. Ian Corbridge reflecteert voor Louder Than War op een bluesreis die zo’n grote divergentie van muziekstijlen omvatte en die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Ik was al een grote fan van de blues in het begin van de jaren 80, maar om de een of andere reden kan ik me niet herinneren hoe ik de weg vond om The Fabulous Thunderbirds voor het eerst te horen. Misschien waren het de zachte tonen van de onvergelijkbare John Peel die me voor het eerst op deze mooie exponenten van bluesrock hebben gewezen, maar ik kan het niet met zekerheid zeggen. Hoe ik ze ook vond, het was het begin van mijn lange en prachtige muzikale relatie met de machtige talenten van de Texaanse bluesgitarist Jimmie Vaughan.

De eerste twee albums van The Fabulous Thunderbirds, Girls Go Wild en What’s The Word?, zorgden voor een soundtrack voor vele uren luisterplezier, dat in die tijd heel gemakkelijk zat tussen mijn andere passies voor Bauhaus, Killing Joke, Johnny Thunders, Dylan en de stenen. En er was weinig twijfel dat een groot deel van de aantrekkingskracht niet alleen uit de vocale en mondharmonica-talenten van zanger Kim Wilson was, maar vooral uit de unieke gitaarstijl en het geluid van Jimmie Vaughan, die de blues met een swing kon spelen op een manier die ik nog nooit eerder had gehoord. .

Mijn eerste live-ervaring van Jimmie met The Fabulous Thunderbirds was in maart in Sheffield 1983 en het was een nacht die lang in de herinnering voortleeft. Wat vooral opviel, was het vermogen van Jimmie om de blues te spelen met een echte groove en gevoel voor swing, terwijl hij altijd de wortels van de muziek respecteerde. Door wilde overgave te mengen met een diepgewortelde ziel, kon Jimmie de band alle kanten op sturen en je wist nooit wat er zou komen.

In die live-omgeving, met nummers als The Crawl, Sugar-Coated Love en You’re Humbuggin’ Me, moet ik toegeven dat ik mezelf betrapte op het uitvoeren van dansbewegingen en handgebaren die ver buiten mijn comfortzone lagen en die ik vrijwel zeker heb sindsdien nooit meer herhaald. Maar Jimmie leidde de lijn met zo’n klasse dat deze hypnotiserende fusie van blues, rock’n’roll en ritme en blues me naar nieuwe en ongekende niveaus van plezier bracht die ik die avond duidelijk met de rest van het publiek deelde.

Het feit dat Jimmie Vaughan in maart 2021 de jeugdige mijlpaal van 70 jaar bereikte, kwam als een schok, maar het was die vonk die de compilatie van dit magnifieke eerbetoon aan een groot bluesmuzikant deed ontbranden, dus daar moeten we dankbaar voor zijn. Deze set van 5 cd’s, samengesteld door Malcolm Mills, gids van The Last Music Co., bevat 96 nummers, waarvan 26 niet eerder uitgebracht, en meer dan 6 uur muziek, zowel live als in de studio. Het bevat ook belangrijke liner notes en artwork. Een verdere deluxe boxset bevat nog meer extra’s, waaronder verschillende vinylreleases.

Het is onvermijdelijk dat de eerste 41 nummers die een groot deel van de eerste twee schijven in beslag nemen, van The Fabulous Thunderbirds zijn, die allemaal precies aantonen waarom ze halverwege de jaren 80 de aanzet gaven tot een blues-revival en tegelijkertijd de Texas-blues van roadhouse populair maakten. Met nummers variërend van de heavy blues van She’s Tuff, via de sterke groove van How Do You Spell Love, de rock’n’roll swing van My Babe en de soulvolle blues van I Can’t Quit You Baby, is Jimmie’s kenmerkende gitaar overal op de voorgrond.

Het is ongetwijfeld het talent en de stijl van Jimmie die door deze opnames schitteren, die aanleiding gaven tot zoveel latere samenwerkingen met andere enorm getalenteerde artiesten. Enkele van de meer opvallende samenwerkingen hier zijn Cold, Cold Feeling met Albert Collins, You’re Sweet met Jimmy Rodgers, de aanstekelijke boogie van He’s Got A Key met Bo Diddley en een rockende versie van Boom Boom met John Lee Hooker. En natuurlijk zijn er samenwerkingen met zijn broer Stevie Ray Vaughan, die in 1990 zo tragisch om het leven kwam bij een helikoptercrash, met wie hij in 1990 het Family Style-album opnam onder de naam The Vaughan Brothers.

Schijf drie bevat enkele bijzonder opvallende nummers. Take Your Time Son is een betoverende bluesjam in Elmore James-stijl met Doyle Bramhall. De invloed van BB King op Jimmie’s jongensstijl komt sterk naar voren op Cool Lookin’ Woman en zijn bekwaamheid als een allround bluesvirtuoos zowel op gitaar als zang is duidelijk zichtbaar op Dengue Woman Blues, dat meer dan een knipoog heeft naar Buddy’s wil. Vent. En dan zijn er de epische live bluesjams van Six Strings Down en SRV Shuffle, waar Jimmie het podium deelt met mensen als Eric Clapton, Bonnie Raitt, Robert Cray, BB King, Buddy Guy en Dr John – wauw!

De collectie gaat dan verder om Jimmie’s uitgebreide solocatalogus te bedekken met nummers die zijn altijd uiteenlopende stijl laten zien, waaronder klassieke blues, rock’n’roll, soul en zelfs een beetje goede oude deltablues met I Don’t Live Here Anymore. Andere hoogtepunten zijn You Upset My Mind met de Jimmy Reed Highway naast Kim Wilson en Gary Clark Jr., een zeer soulvolle What Am I Living For? met Lou Ann Barton, That’s What Love Will Make You Do met de geweldige Little Milton en een beetje gitaarduel met Bonnie Raitt op The Pleasure’s All Mine.

De laatste schijf geeft ons een zeldzame glimp van de embryonale gitaarstijl die in de jaren die zouden volgen zo’n impact zou maken in de wereld van de blues, door middel van enkele opnames met zijn band Storm die zijn tijd bij de Thunderbirds voorafging. Ook door middel van Lightnin’ Boogie brengt Jimmie hulde aan en demonstreert de unieke gitaarstijl van de legendarische Lightnin’ Hopkins, aangezien hij duidelijk maakt dat er zonder Hopkins misschien nooit een BB King, Buddy Guy of zelfs Jimi Hendrix was geweest. Slotnummer Baby, Please Come Home is pure blues met een swing en een swagger in de typische Jimmie Vaughan-stijl.

The Jimmie Vaughan Story blijkt een passend eerbetoon te zijn aan een van de grootste bluesgitaristen uit Texas, of waar dan ook. Met meer dan zes uur muziek en nog veel meer, is het een verzameling nummers die met grote zorg is samengesteld om te laten zien wat een uniek talent Jimmie gedurende zijn hele carrière is geweest, een opwindende divergentie van stijlen ontwikkelend terwijl hij altijd blues als de hoeksteen van zijn muziek. Gelukkig blijft Jimmie Vaughan vandaag de dag een sterke creatieve kracht in de wereld van blues en rock’n’roll en dat is iets om met deze release zeker te vieren. En lang moge dat zo blijven.

U kunt de box-set kopen hier.

Je kunt Jimmie Vaughan vinden op Facebook, Twitter en zijn website.

~

Alle woorden door Ian Corbridge. Je kunt meer van zijn schrijven vinden op zijn auteursprofiel.

Todd Rundgren zal volgende maand niet aanwezig zijn bij de Rock and Roll Hall of Fame-ceremonie in Cleveland, waar hij zal worden ingewijd naast mensen als Foo Fighters, Jay-Z, Tina Turner en meer.

Rundgren – die heeft erkend in een nieuw interview met Ultieme klassieke rock dat zijn relatie met de Hall of Fame “duidelijk… niet copacetisch” is geweest – zal in plaats daarvan een show een paar uur verderop in Cincinnati geven op de avond van 30 oktober.

“Ik heb aangeboden om live iets voor hen te doen vanuit mijn locatie. Ik zal mijn show stoppen en de prijs erkennen en vooral mijn fans erkennen, omdat het voor hen is, ” Rundgren vertelde Ultieme klassieke rock.

‘Zij zijn degenen die het wilden. En nu hebben ze het. Dus het is een feest voor hen, niet zozeer voor mij. Ik ben daar helemaal toe bereid geweest. Maar als ik iets buitengewoons zou doen voor de Hall of Fame, zou dat hypocriet zijn. Weet je, ik ben te veel op de plaat over mijn gevoelens.”

Rundgren heeft inderdaad vrij uitgesproken over zijn gevoelens jegens de Hall of Fame, die het gamma bestrijkt tussen brede onverschilligheid en het een “zwendel” noemen wanneer hij met Aanplakbord in februari.

Ondanks zijn persoonlijke gevoelens voor de Hall of Fame, Rundgren vertelde Ultieme klassieke rock dat hij geprobeerd heeft relatief stil te blijven sinds zijn nominatie eerder dit jaar werd aangekondigd.

“Veel artiesten nemen dit serieus. Alleen omdat ik dat niet doe, wil nog niet zeggen dat ik moet proberen het voor ze te verpesten… Ik zou gewoon willen dat het voorbijgaat zonder dat er een slechte vibe of iets anders het gevolg van is. Ik wil gewoon dat het gebeurt en dat het voorbij is.”

Rundgren is verre van de eerste die kritiek heeft op de Hall of Fame. Terug in 2018, Ijzeren maagd frontman Bruce Dickinson brandmerkte de instelling “een volslagen en complete lading onzin”.

“Het wordt gerund door een stel schijnheilige bloedige Amerikanen die geen rock-‘n-roll zouden kennen als het hen in het gezicht zou raken,” Dickinson voortgezet. “Ze moeten stoppen met het nemen van Prozac en beginnen met het drinken van verdomd bier.”

Rundgren staat op het punt een nieuw album uit te brengen met de titel Ruimtekracht later dit jaar, het vervolg op 2017 Witte ridder.

In april herenigde hij zich met Vonken zo’n 50 jaar na het produceren van het gelijknamige debuutalbum van de band, met de twee acts die samenwerkten aan Ruimtekracht enkel “Jouw Fandango”. Andere bijdragers die op het album zullen verschijnen, zijn onder meer: Weezer frontman Rivieren Cuomo

Diversen: Total Exotica – As Dug by Lux & Ivy (Rechtvaardige / Cherry Red Records)
CD | DL
Rel-datum: 17 september 2021

Kopen HIER (LTW heeft een partnerovereenkomst met Sister Ray Records, Londen)

Het begeleidende stuk bij de Pure Exotica-compilatie met twee cd’s die in februari 2021 werd uitgebracht, en nog een schakel in de doorlopende ‘As Dug by Lux & Ivy’-keten, waarbij opnieuw alle nummers worden geremasterd van de originele geluidsbronnen en met geschreven sleeve-notities door Dave Henderson van MOJO magazine.

Exotica’s eigen supersterren Martin Denny en Arthur Lyman spelen veel, over de tweeëndertig nummers, hoewel er welkome insluitsels zijn van zowel Elisabeth Waldo als Les Paul. Elke schijf richt zich op een bepaalde exotische sfeer, Disc One kijkt naar de ‘ambience of island life’-opening met de toepasselijke titel Tobago met dank aan Eden Ahbezo, Ahbez woonde in Californië, beweerde daadwerkelijk te leven onder de ‘L’ in het Hollywood-teken, en volgde een hindoeïstische spirituele goeroe, zijn vrijzinnige levensstijl was tientallen jaren vooruit, maar werd een invloed op de oorspronkelijke hippiebeweging waarbinnen hij was gewoon bekend als Ahbe” – daarvoor componeerde hij het nummer Nature Boy dat Nat King Cole in 1948 acht weken lang een #1-hit opleverde. Tobago werd in 1960 uitgebracht via Del-Fi Records, en een fatsoenlijk exemplaar kost je al snel £ 50 om dit water te horen kabbelen over de instrumentale slangenbezweerder van de eilanden die een vreemd, ruim randje heeft. Arthur Lyman’s eerste bijdrage is Legend of The Rain – hij faalt niet in het voor de hand liggende, het hele nummer heeft het geluid van een onweersbui die er doorheen gaat terwijl een klokkenspel zich een weg baant door enkele bongo’s en een rokerige jazzpiano. Elisabeth Waldo gebruikt dezelfde onweersbui om Seri Lullaby aan te kondigen van haar album Maracatú uit 1959, dit nummer laat zien hoe ze oude en hedendaagse stijlen samenbrengt, de herhaling en het gebruik van primitieve songstructuren deed me meteen denken aan een smakelijker Throbbing Gristle – zij het minus Gen’s lyrische bijdragen, terwijl haar tweede nummer Dance of The Ustras een meer Oost-Europees gevoel krijgt, met dansvurende handgeklap.

Martin Denny biedt Primieva die zijn basis vindt op de tribale drums die traditionele eilanddansen aandreven en weeft in een vrolijke jazzy sfeer tussen het gejank en het geschreeuw van dieren, terwijl Alex Strodal blijft in de lijn van Pagan Love Song die me er meteen op uit stuurde om mijn Virgin Prunes-albums uit te graven! Dit specifieke Pagan Love Song is een bizar bigband-geluid van een artiest waar ik absoluut niets over kan vinden, even vreemd is Train To Ranchipur van De Markko Polo-avonturiers die klinkt als een botsing in de mengkamer tussen een album van treinspotters auditief genot en nog meer slangenbezweerders, nog vreemder is Yma Sumac een Peruaanse sopraan die kabbelt en jammert over dit ijzig langzame herhaalde drumpatroon met allerlei onheilspellende geluiden op de achtergrond – dit moet je echt horen om het te geloven.

Dubbele punt augustus verdient een vermelding omdat hij nooit de moeite heeft genomen zijn achternaam te veranderen, behalve dat hij een achtergrondzanger was voor Martin Denny, maar alleen op pad ging met Tabu, opgeheven van zijn album The Savage Beat of Augie Colon uit 1959, met een meer Latijns ritme dan Denny’s werk . Leo Addeo was een RCA in-house arrangeur met een voorliefde voor het tropische, zijn Adventures In Paradise is een allemaal slaapverwekkende slide-gitaar – maar ik wil wel zijn Play Christmas Carols-album horen!

Schijf twee kijkt naar de deuntjes die elke veeleisende vrijgezel uit zijn hifi zou hebben gezweefd, Mel Henke‘ The Twisters opent de procedure – Henke was een jazzpianist die later voor de Disney TV Dept werkte en de muziek voor commercials componeerde, en net als bij het zeer suggestieve voegde The Twisters geluidseffecten en flarden dialoog toe aan zijn muzikale passages; dit komt uit zijn album La Dolce Henke uit 1962: The Mad Musical World Of Mel Henke – op de hoes staat Mel als een liggende Romeinse keizer, omringd door 4 schaars geklede dames die hem afwisselend druiven voeren en een lier strelen; De Twisters klinken als Soul Bossa Nova (uitgebracht in hetzelfde jaar) maar met luchtige teksten zou Finbarr Saunders met trots uitspreken!

Ahmed Abdul Malik’s African Bossa Nova leidt ons naar verre kusten met wat in wezen een knipoog is naar wat later wereldmuziek zou worden genoemd, zij het door een jazzy lens, terwijl zijn tweede nummer Oud Blues precies doet wat het zegt op het blikje boven een mooie whispy jazz fingered bas. Cal Tjader was een Amerikaanse Latin-jazzmuzikant die vooral bekend stond om zijn talenten op de vibrafoon, maar zoals hier te zien is met Algres Conga, was hij ook een ervaren drum- en bongospeler; dit nummer is gewoon bongo en klinkt als een veldopname tot aan het bijna vuile vloer schuifelen! Martin Denny biedt Mau Mau aan, die even bongo zwaar is, terwijl Bill Russo en Esquivel neig naar een meer bigband, zelfs lounge-geluid, je kunt de kreukel- en shag-stapel bijna voelen. Yusef Lateef was een Amerikaanse jazz multi-instrumentalist, en componist die gebruik maakte van niet-westerse instrumenten zoals de bamboefluit, shanai, sjofar, xun, arghul en koto maakte hem tot een zeldzaamheid in jazzkringen – zelf hield hij er niet van om ingesloten te worden onder de jazz term, ongetwijfeld komen sommige van die instrumenten voor op zijn Prayer To The East, dat een easy-listening tintje heeft aan de procedure, voorafgaand aan de nauwere Jardin De La Noche met dank aan Robert Drasnin die misschien beter bekend is vanwege het schrijven van de muziek voor de televisieseries The Twilight Zone, The Man From UNCLE, Mission: Impossible en Lost In Space – dit van zijn album uit 1959, de uitbuitende titel Voodoo Exotic Music From Polynesia And The Far East, en klinkt alsof je in een Tiki-bar bent tuimelde om te worden geconfronteerd met een verleidster met een olijfkleurige huid!

Nog een interessante compilatie van Righteous, hoewel ik hoop dat de reis naar Exotica nu voltooid is – laten we teruggaan naar de meer smakelijke gore hound-lekkernijen!

Tracklijst:

Schijf één – Eilandleven
01 – Eden Ahbez – Tobago
02 – Arthur Lyman – Legende van de regen
03 – MarEn Denny – Eb getij
04 – Elisabeth Waldo – Seri Lullaby
05 – Arthur Lyman – Keer terug naar het paradijs
06 – MarEn Denny – PrimiEva
07 – Alex Strodal – Heidens liefdeslied
08 – De Markko Polo-avonturiers – Trein naar Ranchipur
09 – Jimmy Namaro Trio – Balikpapan
10 – Ethel Azama – Groen vuur
11 – Yma Sumac – Hampi (Geneeskunde)
12 – Babtunde Olatunji – Mysterie van de liefde
13 – Augie Colon – Tabu
14 – Arthur Lyman – Gelukkig Voodoo
15 – MarEn Denny – Junglebloem
16 – Arthur Lyman – Pua CarnaEon
17 – Leo Addeo – Avonturen in het paradijs
18 – Henry Mancini – Off Shore
19 – Esquivel – Nature Boy
20 – Elisabeth Waldo – Dans van de Nustas

Disc Twee Bachelor Pad Jazzotica
01 – Mel Henke – De Twisters
02 – Ahmed Abdul Malik – Afrikaanse Bossa Nova
03 – Cal Tjader – Alegres Conga
04 – MarEn Denny – Mau Mau
05 – Johnny Richards – Kele Kele
06 – Bill Russo – Afgunst
07 – Esquivel – Nacht en dag
08 – Phil Moore – Stemming voor jou
09 – Ahmed Abdul Malik – Oud Blues
10 – Yusef Lateef – Gebed tot het Oosten
11 – Les Baxter – Blauwe jungle
12 – Robert Drasnin – Jardin De La Noche

Alle woorden door Phil Newall. Meer schrijven van Phil is te vinden in zijn Louder Than War Author’s Archive

Diversen: Total Exotica – As Dug door Lux & Ivy – albumrecensie

Details van een nieuwe John Lennon eerbetoon evenement, beste John, zijn aangekondigd.

Het online evenement volgt op de release eerder dit jaar van de beste John tribute-album, met daarin: Lennon covers van diverse artiesten en zamelde geld in voor War Child.

Er zal nu een livestream-tributeconcert plaatsvinden op 9 oktober om te markeren wat zou zijn geweest Lennon‘s 81ste verjaardag, waarbij War Child opnieuw profiteert van het evenement.

Georganiseerd door Wazig zicht frontman Sepp Osley met zijn partner/singer-songwriter Mollie Marriott, beste John zal worden gepresenteerd door BBC-presentator Bob Harris en zal een groot aantal speciale gasten bevatten die optreden Lennon en Beatles covers, evenals het verstrekken van “persoonlijke berichten van vrede en liefde gedurende de nacht”.

Martijn Freeman, Peter Frampton, Matt Lucas, Jack Savoretti, Fearne-katoen, Yola, Matt Sorum (Guns N’ Roses, Fluwelen revolver), Irvine Welsh (Treinspotting), modeontwerper Pam Hogg, Mark Williams (Harry Potter, Rode dwerg), Joe Brown, Sam Brown, Judie Tzuke, Scott Matthews, Chloe Foy, Baby Sol, Luke vriend, Minh, Jo Harman, Elles Bailey, Jasmijn Rodgers, Scott McKeon, Gavin Conder, Laura Evans en meer zullen allemaal deelnemen.

Over 2021 gesproken beste John concert, Osley – wiens band Wazig zicht zal de avond begeleiden als de ‘huisband’ – zei: “Nooit in mijn stoutste dromen had ik het succes kunnen bedenken dat dit bescheiden evenement in 2020 op het hoogtepunt van de pandemie teweegbracht. Het begon allemaal met een eenvoudig concept om de erfenis te vieren die: John Lennon achtergelaten.

“Een erfenis van vrede, eenheid en liefde op wereldschaal, en om nu deze tijdloze liedjes te kunnen uitvoeren met zoveel helden en tijdgenoten van de muziekwereld, en tegelijkertijd geld in te zamelen voor dit ongelooflijke goede doel op zo’n cruciaal moment, is iets Ik had nooit kunnen bedenken of geloven toen ik aan mijn tumultueuze reis op deze planeet begon.”

Een eenmalig ticketevenement, alle donaties en netto-opbrengsten van de show gaan rechtstreeks naar het goede doel van War Child. Jij kan vind kaartjes voor beste John hier.

Noel Gallagher heeft onlangs onthuld dat hij van plan is zijn cover van John Lennon‘s “Mindgames”, die hij opnam ter gelegenheid van de late keverzijn 80ste verjaardag vorig jaar.

Win een paar tickets voor de On The Wire Celebration

Voor de nieuwste LTW Ticket Competitie hebben we samengewerkt met Preston-promotor Tuff Life Boogie, en we zijn verheugd de winnaar een paar tickets te kunnen aanbieden voor de komende Op de draad viering.

Viering van Steve Barker’s ‘On the Wire’
Locatie: The Continental, Preston PR1 8JP
Datum: zondag 19 september 2021
14.00 uur tot 21.30 uur

Middagsessie 14.00 – 17.00 uur (gratis toegang) inclusief labelshowcases van Them There Records en Concrete Tapes
Avondsessie 18.00 tot 21.30 uur (voorverkooptickets £ 10 van Skiddle) inclusief sets van Dean McPhee, Bhajan Bhoy en Gwenifer Raymond.

De radioshow On the Wire (OTW) van Steve Barker wordt sinds 1984 vanuit Lancashire naar de rest van de wereld uitgezonden, tot voor kort wekelijks via BBC Radio Lancashire.

OTW is de langstlopende en beste underground muziekradioshow, die zijn eigen groef hakt en zijn steentje bijdraagt ​​om van Lancashire het bekende centrum van het universum te maken. Oorspronkelijk, in de tijd dat het alleen beschikbaar was op AM/FM-radio, sloop OTW alleen over de grens van Lancashire bij mooi weer of gesynchroniseerd op C90-cassettes, maar in de afgelopen 20 jaar heeft de show zijn wereldwijde bereik geconsolideerd met elke editie die werd gemaakt overal toegankelijk via het wereldwijde web.

OTW verdween in maart 2020 uit de schema’s van Radio Lancashire als onderdeel van de reorganisatie van de lokale radioprogramma’s van de BBC die plaatsvond tijdens de COVID-uitbraak. Sindsdien, terwijl ze ‘uitgerust’ waren door de BBC, zijn Steve en de rest van het On the Wire-team doorgegaan met het posten van edities van de show op Mixcloud, waarbij wekelijks links worden geplaatst via de OTW-webpagina https://otwradio.blogspot. com.

Na een aanhoudende campagne van fans, herstelde BBC Radio Lancashire On The Wire, maar slechts voor een symbolische 4 shows per jaar (hoewel Steve wekelijkse shows op Mixcloud blijft plaatsen). Het is nog onduidelijk wat de toekomst zal zijn voor gespecialiseerde lokale radio, maar wat zeker is, is dat On the Wire doorgaat wat er ook gebeurt.

de continentale en Tuff Life Boogie zijn verheugd om betrokken te zijn bij het organiseren van dit optreden om een ​​aantal van de geweldige muziek te vieren die Steve onlangs op de show verdedigde en om de BBC te overtuigen om opnieuw na te denken en een van Lancashire’s beste exportproducten terug te brengen naar zijn rechtmatige wekelijkse plek in de uitzending schema’s. De hele dag show is opgesplitst in twee delen, een middagsessie van 14.00 tot 17.00 uur, met het werk van twee Preston-platenlabels, Them There Records en Concrete Tapes en een avondsessie met sets van drie sublieme gitaristen: Bhajan Bhoy (Ajay Saggar van King Champion Sounds/Deutsche Ashram), Dean McPhee en Gwenifer Raymond.

Om kans te maken op een paar tickets, hoeft u alleen maar deze eenvoudige vraag met Preston-thema te beantwoorden:

V. Preston North End FC is gevestigd?

Stuur de naam van de grond naar: shop(at)louderthanwar.com

Zorg ervoor dat de onderwerpregel is gemarkeerd met Preston. vermeld alstublieft uw volledige naam en een e-mailadres en nummer voor contact (zo ontvangt u uw tickets)

Algemene voorwaarden:

De sluitingsdatum is 19 september 2021 12.00 uur.
De prijs is voor twee tickets (ouder dan 14 jaar).
De prijs is exclusief reizen of hotel, eten, verfrissingen etc.
Zorg ervoor dat je 100% zeker bent dat je aanwezig kunt zijn voordat je naar binnen gaat.
Er is geen contant alternatief voor de aangeboden prijzen.
De beslissing van de redactie is definitief.
Meerdere inzendingen worden gediskwalificeerd.
Competitie staat open voor alle Louder Than War-lezers

The Continental, Preston

Win een paar tickets voor de On The Wire Celebration